Visualizzazioni totali
venerdì 26 ottobre 2018
'A vera 'nnammurata
Si vuie vedite ‘a ‘nnammurata mia,
appena che ‘a vedite, ve ‘ncantate:
semplice e bella, e sempe ‘nnammurata
‘e me sultanto, sulamente ‘e me!
Comm’è felice quanno è ghiuorno ‘e festa
e i’ resto ‘nzieme a essa dint”a casa;
nun vo’ ca esco; e trova ciente scuse
pe’ dirme: -Vuò veni’ a prega’ cu mme?-
E dint”a Chiesia, mentre prega a Dio,
essa nun chiagne. E pare ca preganno
penzasse a me, ca zitto ‘a sto guardanno.
E quase me fa chiagnere essa a me.
‘Sta ‘nnammurata mia, semplice e cara,
è ‘a vera ‘nnammurata, è ‘a cchiù sincera;
sultanto cu ‘nu vaso, quanno è ‘a sera,
me fa sentì ched’è ‘a felicità!
‘Sta ‘nnammurata mia ch’è accussì bella,
‘sta femmena ch’è tutta gelusia,
tene ‘e capille grigge, è vicchiarella;
insomma mo vv”o dico: « È mamma mia!»
Iscriviti a:
Commenti sul post (Atom)

Nessun commento:
Posta un commento