QUANNO ’E VVOTE ’O SUONNO TRICA

’E notte, quanno ’e vvote ’o suonno trica e tuttecose attuorno se fa scuro, nun saccio si è p’ ’a smania o p’ ’a fatica, ma ’nnant’a ll’uocchie mme veco criaturo. 

Me veco piccerillo ’e seie sette anne, e veco ’a casa addó me so’ ccrisciuto. Nu barcunciello sempe chino ’e panne, ca ’o sole nun lassava nu minuto. 

 Doppo asciuttato maglie e cazuncielle, sciuliava dinto, ’ncopp’a ogne riggiola, addó ce veco ancora ’e surdatielle ’ncopp’ ’e muntagne fatte ’e libbre ’e scola. 

Veco allummate ’e lluce d’ ’o lampiere quann’è Natale e dint’ ’e mmeglie feste. 

Càvere ancora, struffole e pastiere, facevano appannà spiecchie e ffeneste. 

 Erano ’e tiempe ’e quanno na iurnata vulava comm’ ’o viento, all’aria aperta. 

Quanno magnave pane e cutugnata, e te spassave arreto a na lacerta. 

 Penzanno a chell’età semplice e allera, se stregne ’o core e vola ’a fantasia… e sento ’nfaccia, scennere liggera, na lacrema ch’è na malincunia. 

 E ’o suonno nn’ave pena, e vene doce. 

E veco a mamma mia, giovane e bella, ca mm’accarezza e canta sottavoce: 

« ’O lupo s’ha magnato ’a pecurella…»